We verlaten het huis aan de Veelzigtstraat in Rotterdam. Het staat te koop, maar we vinden het niets omdat het aan een schoolplein vol schreeuwende kinderen zit. Terwijl de makelaar – een arrogante kwal – de deur sluit worden we aangesproken door een man en twee vrouwen. “Huis kopen?”, roepen ze. “We hebben hier een huis te koop, voor dezelfde prijs, maar dan het gehele pand.”

Ronald Maat, de makelaar, vergeet alles om zich heen en spurt weg. Hij weet niet hoe snel hij op het aas af moet rennen. Hij zal ons nooit meer gedagzeggen. In makelaarsland is klant geen koning.

We maken een rondje door het huis. De man vertelt ons dat zijn neef hier woonde. Vier jaar geleden is hij overleden en na lang getouwtrek kunnen ze het huis verkopen. Alles wijst erop dat er niets veranderd is in het huis. De televisie staat er nog, het bed is nog opgemaakt. Alsof de neef even een weg is voor een pakje sigaretten.

Op de rommelige zolder stuiten we op een oude kist. Het enige interessante stuk in het huis, dat vol met eiken meubels staat. “Mogen we de kist van u overnemen?”, vraag ik aan de man. We komen overeen over de prijs. Een tientje. Maar dan moeten we zelf even het ondergoed eruit halen. Dat willen we wel.

Het ondergoed zit nog ingepakt. De onderbroeken en hemden zijn waarschijnlijk bij Ter Meulen gekocht. Of bij een andere winkel die niet meer bestaat. Op de kist staat ‘Prof. F. Barendregt’, gevolgd door een adres in Chili.

Onderin de kist stuiten we op een vel papier. Hieronder, op de bodem liggen netjes allerlei documenten naast elkaar. Een verlopen rijbewijs, een oud paspoort, een spaarbankboekje, een boek (geschreven door F. Barendregt), verzekeringspapieren en meer persoonlijke documenten. Het zijn allemaal stukken van professor Barendregt. Ik sla zijn paspoort open en ik zie een geleerde, intelligente man. Geboren in 1912.

Een zwart-wit foto toont Barendrecht bij de Paus. Het paspoort verklapt zijn reizen over de gehele wereld. In de jaren zestig heeft Barendrecht Pakistan aangedaan en is daar lid geworden van de beroemde Sind Club. De man, die zonder LinkedIn de paus en Luns in zijn netwerk had, is later geëmigreerd naar Canada en daar overleden.

We zullen goed op zijn kist passen.