SLAM!
Just another WordPress.com weblogArchief voor december, 2008
Costa Rica 2008 – Monteverde
Vanuit Cubuya vertrekken we naar Monteverde. Een deel van de heenreis doen we nu andersom, dus bus, ferry. Daarna stappen we over op de bus richting het hoger gelegen Monteverde. Het is een relaxte reis, totdat de bus ineens vastloopt. Het is ondertussen donker geworden. Alle reizigers moeten uitstappen. Buiten is het winderig en koud. Ons vervoermiddel blijkt vast te zitten in de modder. De chauffeur is niet in zijn nopjes.
Vervolgens komt – van boven naar beneden – de domste Costaricaan naar beneden rijden. Hij denkt de bus in tegengestelde richting te passeren, maar raakt ook vast. Hij blokkeert de bus.
Uiteindelijk is alles losgekomen en is onze enige schade een stel moddervoeten.
Monteverde vangt veel wind. Daar waar we eerst het geluid van de golven gewend waren horen we nu windvlagen. In hetzelfde tempo. We besluiten het ´Top Pick´-hotel uit de Lonely Planet te kiezen en merken als snel dat iedere toerist uit de bus deze keuze heeft gemaakt. Na wat ronddolen komen we uit in Vista el Golfo. Meteen het beste hotel tot nu toe.
Ons onderkomen is schoon, goedkoop en gezellig. We hebben weer een keuken, dus handig voor het ontbijt. Vanuit hier gaan we de volgende ochtend naar Santa Elena voor een wandeling met gids. We zien, op een paar vogels, na geen dieren maar leren wel van alles over de natuur. Ik weet nu hoeveel hartslagen een kolibri heeft en leer dat er nog nooit zoveel regen is gevallen in Costa Rica als dit jaar. Had dat eerder verteld.
Andere activiteiten zijn eten, drinken, boek lezen, wandeling over lange bruggen, eten, drinken, lezen en slapen.
Costa Rica 2008 – Cabuya – Hotel Ancla de Oro
Cabuya is makkelijk in een dag te doen vanaf Montezuma. Wij kiezen ervoor om er een paar nachtjes te blijven. Onze gids (Lonely Planet) geeft aan dat enkele Nederlanders een hotel runnen. Handig, zo kunnen we in onze eigen taal wat tips krijgen.
Ancla de Oro heeft enkele kamers, maar ook zogenaamde ‘Jungalows’. Marco laat ons deze zien. Eerst toont hij de grootste, met maar liefts vier of vijf bedden en een koelkast. De drankjes zijn gratis. Uiteindelijk kiezen we voor de meest afgelegen bungalow, die net als de andere huisjes op palen boven de grond staat. De wc en douche zitten op de begande grond. Boven is alles netjes en schoon.
Al snel komen we erachter dat wij niet de enige bewoners zijn op dit stukje grond. Rond het huisje stikt het van de brulapen. Deze beesten dienen niet alleen als wekker, maar zorgen ook voor vermaak. Zo kun je op het gehele terrein doen aan Mind Your Step, een spelletje waar je moet proberen niet in drollen te stappen en daarnaast uit moet kijken voor vallend mest. Daarna gaan we slipperschrapen. Dit doen we met water en een stokje. De kunst is al het bruin ook uit de richeltjes te krijgen. Daarnaast heb ik nog meegedaan aan de brulaap-Soundmix-show, waar mijn imitatie van de poepende aap zo goed was dat de honden compleet in de war raakten.
Sophie (die met Marco het hotel huurt) stopt ons voor de wandeling wat flesjes water toe en biedt ons later een lift aan. Blijkbaar moet ze ook richting het park waar wij willen wandelen. Jammer genoeg vraagt ze tijdens de rit geld voor de lift. We mogen zelf uitmaken wat we geven. Ik stem toe, maar besef achteraf dat ik nogal een afkeer heb van ogenschijnlijk gratis geboden diensten waar pas later geld voor wordt gevraagd. Later worden we ook nog herinnerd aan de flesjes water, terwijl we op de terugweg nog aanplakbiljetten zien waarop staat dat het drinken gratis is. Jammer, maar nog genoeg tijd om te leren voor de kersverse staf.
Verdere tips: grotere handdoeken, een deksel op het wc-papierbakje en een haakje bij de douche, een hangmat onder het huisje, gezellige lampjes onder het huisje, meer kaarsjes en tien dozijn wierookstokjes om de geur van brulaapontlasting te verdoezelen.
Toch raad ik dit hotel verder aan. Niet alleen om de ligging, maar ook om de leuke huisjes. (Let op: de prijzen komen niet overeen met de prijzen in de gids). De staf probeert de boel verder leuk aan te kleden met hangmatten en gezellige lampen in de gemeenschappelijke tuin en geven genoeg tips om lekker te eten in het dorpje.
Costa Rica 2008 – Cabuya
Dit plaatsje ligt maar veertien kilometer vanaf Muntezuma, maar is in vergelijking een stuk rustiger. Eigenlijk gebeurt er helemaal niets. Vanuit hier kun je een wandeling maken in Reserva Natural Absoluta Cabo Blanco. Leuk, maar de dieren zie je ook buiten het park (waar men twee trails heeft aangelegd), terwijl het mooie strand wel een gaaf eindpunt is. De dode dolfijn die opgepeuzelt wordt door een stel rofvogels is eigenlijk het meest bijzondere dier dat wij tegenkomen. Verder zien we naast een paar apen, spechten en insecten een paar schreeuwerige Amerikanen. Niet bepaald zeldzaam.
Interessant is het kleine eilandje dat dienst doet als begraafplaats. Bij laagwater loop je er zo heen. Als enige lopen we hier rond. Het aparte gesuis van de roofvogels doet een beetje morbide aan tussen de eenvoudige kruizen, bloemetjes en cactussen. Joss loopt zich als een strandjutter te vergapen aan de grote schelpen en al het ander aangespoelde spul. Vanaf het eiland bekijken we samen de prachtige kustlijn en lopen binnendoor naar het dorpje om wat lekkers te snoepen bij het plaatselijke bakkertje.
Costa Rica 2008 – Montezuma – Hotel Lucy
Hotel Lucy ligt wat verder achterin Montezuma. Het is een echt backpackershostel met eenvoudige kamers. Het eerste wat er opvalt is dat het schoon is. De eigenaresse, Lucy, wordt door David (een Ier) toegezongen met een nummer van The Beatles. Iedereen kent dat liedje natuurlijk (Lucy in the Sky with Diamonds). Wie de hoofdletters samen neemt begrijpt de diepere betekenis van het nummer. Ik kom er pas later achter dat er een eenvoudige link is met een andere drug en dit dorpje. Voor nog geen tien dollar heb je hier een goed snuifje cocaine en menig bezoeker haalt zijn neus hier niet voor op.
Enfin, na een paar dagen douche delen en wc-papiertjes vouwen (want die moeten bijna overal in een emmertje in plaats van het toilet) hebben we het wel gezien in dit leuke, maar gehorige hotelletje. Vooral met de invasie van enkele rumoerige Duitsers die rücksichtslos lak hebben aan de avondstilte na negenen.
Leuk detail: vanaf het balkon met kerstboom en lichtjes zijn we getuigen van een waar gevecht van twee salamanders. Het lijkt om leven en dood te gaan, maar uiteindelijk neemt een de benen. De winnaar wordt vervolgens op de voeten gezeten door de hotelkat.
Leuk detail 2: de gemeenschappelijke keuken is een gezellige plek voor budgetontbijtjes. Yoghurt met fruit en muesli is veruit de favoriet.
Altijd leuk
Altijd leuk zo´n computer in een internetcafé. Ik heb weer een leuke foto gevonden (NSFW):
Montezuma
Het klaarde op in San José. Dus zijn we daar de stad nog in geweest. En zoals alle boeken en verslagen op internet ons al verklapt hebben; er is niet bijster veel te zien in deze stad. Alhoewel. Wist je dat Eiffel (je weet wel van die toren) hier een school heeft gebouwd. Alle stukjes metaal zijn uit België verscheept. We hebben even op de muur geklopt en inderdaad, het klinkt als metaal.
Verder kun je er terecht voor je surfkleding en hebben we er de jongste dominee van de wereld zien spreken. In een stadspark, met een microfoon die nog groter was dan zijn hoofd. Eigenlijk zielig. Haleluja.
Maandag zijn we vertrokken naar Motezuma. Confortabel met een bus en daarna met een pond richting het schiereiland. De reis was niet vermoeiend. Nu slapen we in Hotel Lucia, dat niet meer is dan kamers met dunne wanden en bedden. De koude douche, de leuke andere gasten en het gezellige balkon maken alles goed. Vanuit de hangmat kijk je zo over zee. Soms wordt je ´snachts wakker en lijkt het te stormen, dan besef je ineens dat je niet thuis bent, maar tien meter van de Atlantische oceaan.
Vanochtend zijn we gaan wandelen. Lekker vroeg, de zon is net op. Het is genieten van de pelikanen die als kamikazepiloten het water induiken. Ook hebben we nog een brutaal eekhoorntje gespot.
Na het ontbijt bij het dure hotel naast wandelen we naar een vlindertuin en vervolgens laten we ons richting een waterval sturen. Het is wat klimmen en klauteren en na wat natte voeten komen we achter in een vallei bij een veertien meter hoge waterval. Het water stuift zo lekker op en dat is verfrissend.
De terugweg nemen we anders. Gelukkig is Joss zo scherp om een pad te spotten (geen dier, maar een weggetje). Na wat spannende klauterpartijen arriveren we weer veilig beneden. Bij elkaar zijn we meer dan zes uur onderweg geweest.
We zijn trouwens bijna met een aapje thuisgekomen die ons achtervolgde. We hebben hem weggestuurd, dus maak je geen zorgen.
Dos cervesa.
