Volgens de Lonely Planet reis je in vier uur van Puerto Jimenez naar San Isidro. Vanuit daar is het maar een uurtje naar Dominical. De bus vertrekt echter wel om een uurtje of vijf. Het wordt dus vroeg opstaan.

Het vroege opstaan is geen probleem. Regelmatig liggen we al voor achten op een oor en worden we bij het krieken van de dag wakker. Logisch ook, want dan beginnen de vogeltjes te fluiten en thuis zijn we niets anders gewend met onze Philips Wake Up Light (dat overigens wel een duur wekkertje is voor wat hij biedt, maar laat ik niet afdwalen).

In de bus zoeken we een plekje. De buschauffeur brabbelt dat we daar niet mogen blijven zitten. Binnen een half uur snappen we waarom. Wij hebben vantevoren geen kaartje gekocht. De meneer en de mevrouw die ons vriendelijk verzoeken het plekje vrij te maken wel. Dat wordt dus drieenhalf uur staan.

Mooi niet. De busreis blijkt uiteindelijk zes uur te doen. Bedankt Lonely Planet! Mijn persoonlijk record staan heb ik bij deze verbeterd. Vijfenhalfuur heb ik mijn stelten mogen gebruiken.

Aangekomen op San Isidro zijn we helemaal kapot. Omdat het geld op is moet ik wel even  pinnen. Ik heb een half uur voor de overstap. De pin om de hoek doet het niet, al snel kom ik erachter dat geen enkele ATM het doet. In de rij van meer dan twintig mensen (ik sta natuurlijk acheraan) zie ik dat sommige mensen wel succes hebben. Na vijf minuen proberen komt er geen colone uit het apparaat en ben ik bereid de flappentapper compleet met de grond gelijk te maken.

De bus hebben we gemist. Maar gelukkig gaat er over vier uur nog een. Pinnen is uiteindelijk gelukt bij de bank naast de kerk.