Het is warm, je shirt plakt aan je lichaam. Natuurlijk, je kunt de zee in om even af te koelen. Het is alleen dat zout daarna op je lichaam dat een beetje vettig aanvoelt. Je hebt dan behoefte aan een douche. En dan niet te spreken over je voeten. Als je uit de zee stapt blijft altijd al dat zand plakken en schoon worden?  Ho maar.

Er is niemand op het strand, alleen wij twee. Lekker gezellig. Ik ben een sociaal dier en zou het ook wel eens leuk vinden mensen van allerlei pluimagete ontmoeten. Nou, hier kun je tegen een aangespoelde boomstam aanlullen tot je een ons weegt. Maar hij zegt niets terug. En verdomme, trap ik weer in een schelpje. Soms moet ik zelfs rennen omdat het zand mij te heet aan de voeten wordt.

Mijn kleding moet ik hier met de hand wassen. Het lijkt hier de middeleeuwen wel. Een droger kennen ze hier niet, dus ik kan alles zelf aan het waslijntje voor mijn kamer ophangen.

En dan die brandende zon. Je kunt blijven insmeren. Weer die pot met zon. Je wordt er niet goed van. Even rustig een boek lezen is er niet bij, de zonnestralen zijn simpelweg te scherp.

De weg hier is niet eens van asfalt. Het is hobbelig en als je erover wandelt dan kun je je teen stoten tegen zo´n ergelijke steen. ´s Avnonds is het helemaal verschrikkelijk. Je hebt geen licht en je ziet nauwelijks waar je loopt.

Er is hier niets. Ja, een supermarkt op twintig minuten lopen. Over die stoffige weg. Daar kun je internetten. Prima, maar je moet wel wachten op de jongns uit het dorpje, die ontdekt hebben dat ze hier meer van de wereld kunnen zien dan alleen dit saaie kustplaatsje. Geen krant hier en al helemaal geenTelegraaf. Laat staan een leuk tijdschrift.

Qua eten is er maar weinig keus. Weer garnalen. De Italiaan verderop maakt best lekkere pasta, maar dat kunnen we thuis ook maken. Daarnaast wil ik gewoon iets in het Nederlands bestellen en niet in het Spaans of Engels. Maar ja, als ik vraag om een “Butterham with cheese” weten ze vast niet wat ik bedoel.

Het ergste is misschien nog dit: er wonen veel Amerikanen in dit dorpje. Omdat er niets te doen is zitten we maar weer aan de bar en praten maar wat. We drinken dan maar een cocktail of wat, terwijl ik dondersgoed weet dat alcohol eigenlijk helemaal niet goed is voor je.

Neem vanochtend. Ik word verdomme al om vijf uur wakker door die kutvogels en die zee die continue van zich laat horen. Geef me één moment rust zeg. Uit ellende gaan we maar kayakken tussen de mangrove en over zee. Ik kan je vertellen, het is niets met een kater. Soms roei je je armen uit je lijf en komt geen meter verder. En die palmbomen en vogels heb ik nu ook wel gezien. Als je niet oppast schijten ze ook nog eens op je hoofd.

Dus liggen we maar een beetje op het strand. Eten wat en proberen iets te lezen uit ons meegebrachte boek. Gewoon een beetje de tijd te verdoen. Niet even een leuke actiefilm of Lingo op televisie. Nee, je moet jezelf zien te vermaken met alle beperkingen van dien.

Mijn irratiegrens is al zo laag. En nu dit. Ik wil hier weg. Maar het bootje gaat alleen ´sochtendsvroeg om zeven uur. En als hij vol is kunnen we niet mee. Van tevoren ontbijten is er ook niet bij, dat kan dan weer niet zo vroeg. Dus lekker met je nuchtere maag op zo´n wiebelding midden op zee. En dan heb ik het niet eens over de veiligheidsmaatregelen die de Costa Ricanen aan hun laars lappen. Ze vragen mij niet eens of ik wel kan zwemmen.

Het leven hier is ondraaglijk.

Ik sleep mijzelf voort en denk aan het knusse Nederland. Ik zie mijzelf al op de bank zitten met een warme trui die mij tegen de kou beschermt. Ik kijk uit het raam en zie het romantische, mistige landschap. Buiten is het gezellig donker en de kerstlichtjes passen bij de krakende plaat die ik zojuist op de draaitafel heb gelegd: Last Christmas van Wham. Dit nummer kan mij eindeloos boeien, de clip (opgenomen in Saas Fee) brengt mij in de stemming. Terwijl ik lekker verkouden (dat hoort er nu eenmaal bij) aanschuif aan tafel waar een groot bord hutspot op mij wacht, besef ik dat het misschien wel een sleur is, maar altijd beter dan die bloedverzengende hitte als in Midden Amerika. Om mij bezig te houden heb ik toegang tot alle eindejaarsoverzichten en ontwijk ik de sleur om mijn lekke band maar eens te plakken. Het leven in Nederland is te mooi om waar te zijn.