Vanuit Monteverde kun je met de zogenaamde boat-jeep-boat naar La Fortuna. Uiteindelijk blijkt het van-boat-van te zijn, maar dat mag de pret niet drukken. De rit is mooi en we genieten van de prachtige uitzichten. Had ik eigenlijk al verteld dat we op weg naar Monteverde en in de plaats zelf ook van die mooie uitzichten hadden? Bij deze dan.

La Fortuna blijkt een bezig plaatsje. Leuke restaurantjes en veel toeristen. Niets voor ons dus. We slapen bij gierige Gringo Pete, die niet duur is maar wel op de centen. De Amerikaan ziet er uit als de kerstman en past naadloos in het huidige Costa Rica, dat bezaaid is met kerstmannen, sneeuwklokjes, kerstballen en sneeuwpoppen (geen echte natuurlijk he). Gringo Pete wint wel de prijs voor de grootste handdoek. De douche is ok.

Bij Adobe, niet van Photoshop, huren we een auto. We onderhandelen hard en hebben voor een acceptabele prijs een Tucson mét GPS. Onontbeerlijk blijkt al snel. De dame die op de voorruit zit geplakt spreekt zelfs Nederlands.  Soms is ze een beetje dom, maar verder niet te missen.

Wij rijden ´s ochtendsvroeg naar vulkaan Arenal. Tot onze spijt is er niets te zien. We betalen niet eens entree om het te proberen en smeren hem richting een andere vulkaan (Vulcan Poas), die we de volgende ochtend willen proberen. Je kunt die dingen namelijk alleen ´s ochtends goed zien.

We slapen vijf kilometer van de vulkaan. Dichterbij kan niet. De 4×4 doet zijn werk tijdens het afdalen naar een van de mooiste plekjes waar ik ooit geweest ben: een lief hotelletje midden in de bergen dat word gerund door wat oudere mensen.

De zon gaat onder terwijl wij knus op een lekkere stoel zitten. Binnen klinkt a cappela zang van een oudere man. Het komt uit de televisie, die hard zijn best doet om te blijven werken. De dame des huizes zingt soms mee terwijl ze het eten bereidt.

De volgende dag is het wederom niet raak met de vulkaan. Maar drie keer is scheepsrecht. De dag daarop zullen we meer succes hebben.