Het klaarde op in San José. Dus zijn we daar de stad nog in geweest. En zoals alle boeken en verslagen op internet ons al verklapt hebben; er is niet bijster veel te zien in deze stad. Alhoewel. Wist je dat Eiffel (je weet wel van die toren) hier een school heeft gebouwd. Alle stukjes metaal zijn uit België verscheept. We hebben even op de muur geklopt en inderdaad, het klinkt als metaal.

Verder kun je er terecht voor je surfkleding en hebben we er de jongste dominee van de wereld zien spreken. In een stadspark, met een microfoon die nog groter was dan zijn hoofd. Eigenlijk zielig. Haleluja.

Maandag zijn we vertrokken naar Motezuma. Confortabel met een bus en daarna met een pond richting het schiereiland. De reis was niet vermoeiend. Nu slapen we in Hotel Lucia, dat niet meer is dan kamers met dunne wanden en bedden. De koude douche, de leuke andere gasten en het gezellige balkon maken alles goed. Vanuit de hangmat kijk je zo over zee. Soms wordt je ´snachts wakker en lijkt het te stormen, dan besef je ineens dat je niet thuis bent, maar tien meter van de Atlantische oceaan.

Vanochtend zijn we gaan wandelen. Lekker vroeg, de zon is net op. Het is genieten van de pelikanen die als kamikazepiloten het water induiken. Ook hebben we nog een brutaal eekhoorntje gespot.

Na het ontbijt bij het dure hotel naast wandelen we naar een vlindertuin en vervolgens laten we ons richting een waterval sturen. Het is wat klimmen en klauteren en na wat natte voeten komen we achter in een vallei bij een veertien meter hoge waterval. Het water stuift zo lekker op en dat is verfrissend.

De terugweg nemen we anders. Gelukkig is Joss zo scherp om een pad te spotten (geen dier, maar een weggetje). Na wat spannende klauterpartijen arriveren we weer veilig beneden. Bij elkaar zijn we meer dan zes uur onderweg geweest.

We zijn trouwens bijna met een aapje thuisgekomen die ons achtervolgde. We hebben hem weggestuurd, dus maak je geen zorgen.

Dos cervesa.