Het is zaterdag vroeg opstaan. Zeker na mijn verjaardagsfeestje bij Van der Oesters. Na zo’n twee uurtjes slaap gaat de wekker. Ik slaap er doorheen (vooral door dat vogeltjesgeluid van die Philips-wekker, dat dit keer geen effect op mij heeft). Joss springt wel tijdig uit bed en maakt me duidelijk dat we op reis gaan. Ik ben nog dronken, ik voel het. Maar het vliegtuig missen is ook geen pretje, dus er zit niets anders op om op te staan. Pa brengt ons naar Schiphol. De sigarengeur in zijn auto verhult misschien mij kegel. Ik draai. Lief dat hij ons zo vroeg weg wil brengen.

Na een veel te brede (of lange) tosti het vliegtuig in. De plaatsen hebben we niet meer kunnen wijzigen. Jammer, want volgens Seatguru.com is er altijd een betere plek. Bijvoorbeeld rij 15. Joss en ik zitten op rij 16. We kunnen dus tien uur lang met argusogen tegen de gelukkigen aankijken, die wel veel beenruimte hebben.

Die gelukkige is een dikke en vooral de lelijkste Amerikaan die ik ooit gezien heb. Het vuil staat zwart onder zijn vingers en om het woord zegt hij ‘ fucking’ of een afleiding daarvan. Hij lijkt geen oog te hebben voor de rest van de passagiers en ruziet wat met zijn vriendin (die een prachtige Litte Mermaid-slobberbroek aanheeft met daarboven een zwart fantasyshirt). Als een stuiterbal hobbelt hij in zijn stoel. Het glaasje water op het tafeltje voor mij staat op scherp. Mijn irritatiegrens – die al zo laag is – is reeds ruim overschreden door deze ADHD-patient. Gelukkig stopt een stewardess hem een pilletje toe en slaapt hij het grootste deel van de vlucht als een roos. Mijn rug doet pijn en ik kijk Hancock.

Welkom in Atlanta. Onze tussenstop. De onsympathieke Amerikanen die onze paspoorten controleren staan in schril contrast met de winkelmedewerkers op het vliegveld. Het is duidelijk wie er iets van je wil en wie niet. Na een veel te grote buritto en een veel te grote cola zijn we weer helemaal opgeknapt, de drie uur wachten breng ik knikkebollend door. Joss is bang dat mijn nek breekt.

We kijken ook nog even naar de shoppingmogelijkheden. De cd’s (keuze uit Dido, Nickelback en meer slechts) kosten zeventien dollar en de T-shirts 132. Op de terugweg hoeven we dus niet te winkelen op dit vliegveld. Zelfs de boeken zijn hier duurder dan in Nederland.

De vlucht naar San Jose duurt een uurtje of drie. Ik maak er weinig van mee. Een busje brengt ons via afgelegen straten naar het hotel. Hotel Rincon de San Jose is sfeervol, met koloniaal hout en gezellige tegels. De kamer is schoon en netjes. De Nederlandse eigenaar runt het hotel al zes jaar met veel plezier. Zijn ogen glimmen als hij er over verteld. De heerlijke douche, de zalige nacht, het smakelijke ontbijt (vers fruit) en de gezellige muziek brengen ons er weer helemaal bovenop.

Ons plan om door de stad te wandelen en misschien nog een voetbalwedstrijd te gaan bekijken vallen in het water. Niets dan regen komt er uit de lucht vallen. Het begint ’s ochtendsvroeg en het gaat maar door. De regenjas, die ik op het laatste moment thuis heb laten liggen, wordt gemist. En om nou met die poncho door de stad te gaan banjeren. Nee.

De afgelopen dagen zijn er aan de oostkust duizenden Tico’s gevlucht voor het water. Zij hebben hun huizen achter moeten laten en zijn, met alleen de kleding die ze aanhebben.

Kortom, we liggen nu lekker op bed. Joss ligt een beetje te maffen en ik lees Vernon God Little die ik vorige week op Crossing Border heb aangeschaft. Leuk boek tot nu toe. Als het zo doorgaat heb ik hem vandaag wel uit.

Straks gaan we de regen trotseren, op zoek naar eten. En een regenjas. Morgen vertrekken we naar de Pacific, waar het hopenlijk beter is. San Jose vanuit het hotel is weinig avontuurlijk, maar bevalt tot nu toe prima. We komen helemaal tot rust.