Gek wordt ik ervan. Ze schreeuwen maar en ze worden niet schor. Ze juichen en schelden met onvermoeibare stembanden. Het zijn de Turkse jongetjes op het schoolpleintje. Ze trappen tegen de bal. Het is “Hakan hieeer!” en “Erdan schop nou!” na. Ze dragen rode shirts van het Turkse elftal. En ik kan het niet uitstaan.

Nog nooit eerder was ik zo voor de Duitsers. Ik wil die Turken eruit hebben. En dat heeft niets met Filip Dewinter te maken. Het heeft met de onvermoeibaarheid van de rode shirts te maken, zowel op het schoolpleintje als op het veld. Het is pure jaloezie. Want waarom mogen mijn buren nog wel de Turkse vlag uithangen en moet ik mijn Welpies (“Nog één pak hagelslag en dan krijg ik een Welpie!”) van het balkonhekje halen en in mijn prullenbak gooien?

Ik weet best het antwoord. Het is omdat Nederland eruit ligt. En vooral de reden waarom. Het is de instelling. Het zijn de Van der Vaarts en de Van Nistelrooys van onze samenleving. Van die mannen die het hoofdje bij iedere tegenslag laten hangen. De armen slap naast het lichaam na het verliezen van de bal. Ze gaan liggen terwijl de energie van de duik ook in het heroveren van dat ronde ding gestoken kan worden.

Landzaat – niet mee naar het EK maar toch een aardig voorbeeld – werd vlak voor de bekerfinale van Feyenoord (tegen Roda JC) gevraagd of hij zin had in een feestje op de Coolsingel. Hij wist niet waar de Coolsingel was…

En dat is het probleem. Wel willen spelen, maar niet weten waarvoor en voor wie je het doet. Net als de yuppen op de tribune. Wel willen juichen, maar alleen als het goed gaat. Het is miscommunicatie ten top. Zet de echte spelers in het veld en de juiste mensen op de tribune.

Buiten op het schoolpleintje scoort Hakan. “Jaaaaaaaaaaa!” Misschien dat ik mijn jaloersheid om probeer te buigen en morgen onder het genot van een Turkse pizza de Turken ga aanmoedigen en na winst een ererondje ga rijden over het Hofplein. Mijn haren gekamd en mijn velgen gepoetst. Beter een goede buur dan een verre vriend.