http://honan.net/yahoo/

Ik vind hem in erg leuk; deze website waar je – zonder dat je baas het door heeft – ongestoord boeken kunt lezen. Het lijkt net alsof je in Windows XP (full screen) een presentatie aan het bekijken bent, maar in werkelijkheid is het een boek. Hilarisch.

http://www.readatwork.com/

Gek wordt ik ervan. Ze schreeuwen maar en ze worden niet schor. Ze juichen en schelden met onvermoeibare stembanden. Het zijn de Turkse jongetjes op het schoolpleintje. Ze trappen tegen de bal. Het is “Hakan hieeer!” en “Erdan schop nou!” na. Ze dragen rode shirts van het Turkse elftal. En ik kan het niet uitstaan.

Nog nooit eerder was ik zo voor de Duitsers. Ik wil die Turken eruit hebben. En dat heeft niets met Filip Dewinter te maken. Het heeft met de onvermoeibaarheid van de rode shirts te maken, zowel op het schoolpleintje als op het veld. Het is pure jaloezie. Want waarom mogen mijn buren nog wel de Turkse vlag uithangen en moet ik mijn Welpies (“Nog één pak hagelslag en dan krijg ik een Welpie!”) van het balkonhekje halen en in mijn prullenbak gooien?

Ik weet best het antwoord. Het is omdat Nederland eruit ligt. En vooral de reden waarom. Het is de instelling. Het zijn de Van der Vaarts en de Van Nistelrooys van onze samenleving. Van die mannen die het hoofdje bij iedere tegenslag laten hangen. De armen slap naast het lichaam na het verliezen van de bal. Ze gaan liggen terwijl de energie van de duik ook in het heroveren van dat ronde ding gestoken kan worden.

Landzaat – niet mee naar het EK maar toch een aardig voorbeeld – werd vlak voor de bekerfinale van Feyenoord (tegen Roda JC) gevraagd of hij zin had in een feestje op de Coolsingel. Hij wist niet waar de Coolsingel was…

En dat is het probleem. Wel willen spelen, maar niet weten waarvoor en voor wie je het doet. Net als de yuppen op de tribune. Wel willen juichen, maar alleen als het goed gaat. Het is miscommunicatie ten top. Zet de echte spelers in het veld en de juiste mensen op de tribune.

Buiten op het schoolpleintje scoort Hakan. “Jaaaaaaaaaaa!” Misschien dat ik mijn jaloersheid om probeer te buigen en morgen onder het genot van een Turkse pizza de Turken ga aanmoedigen en na winst een ererondje ga rijden over het Hofplein. Mijn haren gekamd en mijn velgen gepoetst. Beter een goede buur dan een verre vriend.

De NOS scoort met deze prachtige live-beelden. De kijker schakelt eenvoudig tussen de twee gelijktijdig gespeelde wedstrijden en hoeft geen moment te missen. Een leuk extraatje is de mogelijkheid het Radio 1-commentaar bij de wedstrijd te beluisteren, dat doorgaans vuriger is dan het reguliere commentaar. Daarnaast worden direct de statistieken getoond. Dit alles in Silverlight, dus geen irritant gebuffer, maar gewoon de beelden op je scherm.

Stranzi staat klaar voor de streep van Ballack

Gister liep ik Auke de Vries kort tegen het lijf (gaat het al wat beter met je voet, Auke?). Ik wist niet dat deze man verantwoordelijk was voor een van de beroemste kunstwerken in Rotterdam. Je hebt er vast eens naar staan kijken: het Maasbeeld. Persoonlijk vind ik het echt bij de stad horen en ik heb er al menig keer bij stilgestaan.

Bekijk hier een filmpje met het kunstwerk en de meningen van enkele passanten.

Op Lime Street Station(Liverpool) staat een mooie spiegelwand. Hier heb ik een serie foto’s gemaakt van passerende reizigers. Vanmorgen heb ik mijn best gedaan om een beetje te prutsen in een foto. Kun je zien wat ik heb gedaan?

 http://www.flickr.com/photos/slamlog/2561018110/

Print. Cut. Fold. Tape.

Bij 15 euro aan boodschappen bij de Albert Heijn krijg je een Welpie. De actie duurt nu ongeveer een week. In het spotje – met de eeuwige, altijd aardige goedzak van een bedrijfsleider (die ik overigens in mijn AH-tour door Nederland nooit ben tegengekomen) – zien we een caravan volgeplakt met Welpies. Als dat binnen een week lukt, wat kosten die boodschappen dan bij de Appie?

Het gerucht gaat dat het Duitse supermarktketen Aldi nu ook met een variant komt. Er is nog lang getwijfeld om deze Helmpie te noemen, uiteindelijk is de keuze op Heilpie gevallen. Binnenkort verkrijgbaar bij 5 euro aan boodschappen.

Een kwartier geleden heb ik de laatste aflevering van de Sopranos gekeken. Vreemd, iets wat ik al jaren kijk en echt mijn ding was is nu voorbij. Altijd met mijn eigen regeltjes. Alle afleveringen alleen, altijd eerst de begintune bekijken en pas uitzetten na de aftiteling. Bij voorkeur liggend. Nooit twee afleveringen direct achter elkaar. Nooit doorspoelen. Het geluid altijd via mijn hi-fi set. Alleen op pauze wanneer ik écht wordt gestoord en vele (vooral de eerste afleveringen, op laten sturen vanuit de VS) zonder ondertitels, wat – vanwege de slang – nog wel eens lastig was. Meestal keek ik ’s avonds laat en bij voorkeur alleen thuis.

En nu? Er is geen enkele vervanger voor de beste serie ooit. Er zit niets anders op om eerst maar eens de Godfathers te gaan zien en dan van voor af aan te beginnen (met een nog redelijk slanke Tony).

Na Richie Aprile, Salvatore Bonpensiero, Ralph Cifaretto (ooh wat was hij goed!), Adriana La Cerva, Tony Blundetto en Chistopher Moltisanti neem ik vandaag afscheid van Tony Soprano. Wat zal ik dit missen…

Tony Season 1, episiode 1

Tony Season 6-II, episode 9

Bloggen doe je in Live Writer. Waarom? Omdat het zoveel blogs ondersteunt en omdat het zo prettig werkt. Maar het kan natuurlijk altijd beter. Zo kunnen we uitkijken naar de nieuwe versie. Deze bevat de mogelijkheid om video’s op Soapbox te plaatsen, plaatjes te croppen, support voor Lightbox en een optie voor het tellen van woorden. Daarnaast is de user interface verbetert.

Het is een preview, dus er kunnen nog bugs inzitten. Feedback is daarom welkom…

Download de preview en bekijk de handige instructiefilmpjes over Live Writer