Een paar Nederlanders naar India halen is natuurlijk veel te duur, moet de journaliste gedacht hebben. Dan zullen het wel Polen zijn… Maar goed, de mensen (wij dus) uit Poland staan in de krant. Marsha en een paar studenten pronken in een krant die uit wordt gegeven in Gujarati, maar dan in de Ahmedabad katern. (Deze stad heeft maar viereneenhalf miljoen inwoners…)

Nog dezelfde dag komt er onverwachts bezoek langs in ons lokaal. Een doofstom meisje heeft het artikel gelezen en wil de cursus graag komen volgen. Haar naam is genoteerd voor de volgende ronde.

’s Avonds word ik aangesproken door een paar jongens. Of we een lift willen. We slaan het af omdat we maar een kort stukje hoeven te rijden. Voordat we een riksja hebben geregeld vraag ik nog snel of de jongens de krant hebben gelezen vandaag. Meteen raak: “Ja, zij daar staat erin en jullie doen toch iets met web design?”.

We zijn beroemd!

Vandaag kijk ik op van een team van twee personen. Eén ervan, blind, lijkt er maar een beetje afwezig bij te zitten. De ander is aan de slag op de computer. Wanneer ik vraag of ze wel samenwerken blijkt dat de zogenaamd afwezige exact weet wat er op het scherm staat. Blijkbaar wordt er goed gecommuniceerd. Communiceren gaat niet altijd goed. Ik spreek nu eenmaal geen vloeiend Gujarati, Hindi of eenhands-gebarentaal. Ook mijn Engels verbetert niet, we hebben niemand om ons heen waar we ons aan op kunnen trekken. Stukjes uitleg, instructies of zomaar een geintje gaan over verschillende schijven. Van taal naar taal, van taal naar gebaar, enzovoorts. 

Non-verbale communicatie blijkt erg belangrijk. Een duim omhoog, een blij of beteuterd gezicht, een hand, iemand naar zijn plek begeleiden of even een knikje doen het vaak goed.  Wanneer ik aan het einde van de dag de hand schud van een leraar, dan wordt deze vaak vastgehouden. De conversatie vervolgt hand in hand. Heel apart. Met een blinde voelt dit logischer (en dat gaat dan weer gepaard met een opmerking over de temperatuur van je huid). 

Aan het einde van de dag krijgen we tegenwoordig een applaus. Marsha heeft dat een keer geïntroduceerd en het wordt spontaan volgehouden door de studenten. Ik heb nu al weer zin in morgen! 

(Gister geschreven…) 

Vannacht slaapt er een chauffeur in ons guesthouse. Hoe hij hier komt?

Terwijl we met HTML bezig zijn in de klas, voel ik mij ineens niet zo lekker meer. Het zou goed kunnen dat het voedsel dat ik zonet binnen heb gekregen niet helemaal aan ‘bepaalde’ normen voldoet.

Voorzichtig vertel ik Swati dat ik me niet helemaal lekker voel. Ik loop naar de andere kant van het lokaal en een leraar komt op me af. “Je ziet er niet best uit… gaat het wel”, vraagt hij.

Kort na mijn antwoord stormt hij binnen met de directeur. Of het wel gaat en of ik naar het ziekenhuis wil. Voor mij is het genoeg om een ziekenhuis op te schrijven waar ik het best terecht kan.

Aan het eind van de dag komt de directeur weer naar me toe. Hij heeft een chaufeur geregeld. Deze slaapt bij ons in het guesthouse en als er iets is zal hij mij brengen. Ondertussen weet ik dat zeggen dat het echt-niet-nodig-is-maar-toch-bedankt geen nut heeft. Ik laat het maar gaan.

Vervolgens stappen we met zijn vieren in de auto. Ik voel me eigenlijk al een beetje beter, maar de auto stinkt zo dat ik me langzaam weer onpasselijk ga voelen. Gelukkig duurt het ritje maar vijf minuten.

Als ik vannacht trek krijg in een roti, een lassi of een ijsje, dan klop ik even aan bij de chauffeur. Hij wil me vast even brengen.

Even weg van de hitte. Het weekend biedt ons twee dagen minder hoge temperaturen, een briesje en wat vermaak. In deze provincie (Radjastan) wordt - in tegenstelling tot Gujarat – wél alcohol geschonken en vlees geserveerd. En… eindelijk! Ik heb een douche op mijn kamer!!! Hiernaast enkele foto’s voor een impressie.

Beste Eelco collega’s, bedankt voor jullie leuke reacties op mijn stukjes! Super! Informatie over de volgende week volgt snel…

De minimumprijs voor een riksja ritje is zeven roepie.

6:00 Ik wordt wakker. Waarom weet ik niet. Misschien van het daglicht? Ik doe mijn oordopjes in en luister wat muziek. De bucket-shower wacht…
7:30 Rond die tijd staat er ontbijt klaar. Drie boterhammen met boter en thee, of iets anders eenvoudigs. Meer heeft een mens niet nodig.
8:30 Vertrek. Voor die tijd nemen we het een en ander door (tijdens het ontbijt en daarna). In het begin gingen we lopen, sinds dit ter oren is gekomen bij meneer Soni staat er een Riksja klaar. Reema, een van onze cursisten rijdt ook mee. Vier andere meiden komen op de fiets; driewielers die je met de hand moet voortbewegen. Onderweg zwaaien we gezellig naar elkaar.8:50 Het klaslokaal. Meestal zorgt iemand ervoor dat we langs meneer Soni moeten. Even praten met de beste man.9:00 Als iedereen zijn chai (thee) opheeft en ook de leraren er eindelijk zijn gaan we beginnen. We hebben minimaal één leraar nodig om de boel te vertalen.12:00 We kunnen in de ‘kantine’ eten. Dit doen we meestal met een groepje leraren. Een soort kok komt langs en schept ons allerlei lekkere dingetjes op. We kunnen er weer tegenaan. Meestal maken we ook een babbeltje met meneer Soni.13:00 Hoe het dan ineens één uur is geworden weet ik niet, maar we gaan weer verder.17:00 We zijn klaar. Niet helemaal, want eerst nemen we de dankbetuigingen en soms ook kritiekpuntjes van de studenten in ontvangst. We rennen naar de internetaansluitingen om onze laptoppen aan te sluiten. Mailcheck time!18:00 Ondertussen is meneer Soni langsgeweest om te vragen wanneer we weg willen. Het lijkt erop dat iemand in een ander gebouw lichamelijke arbeid moet verrichten om ons online te houden. Zodra wij zijn uitgesurft dan mag de krachtpatser naar huis.  

Vanaf nu kan het verschillen.De drang is er om op te frissen. Het liefst gaan we terug naar ons Guesthouse. Maar de honger steekt ook de kop op. We kunnen in het Guesthouse eten, maar dat hebben we nog niet gedaan. We zoeken een leuke plek op in de stad om te eten, eventueel in combinatie met een Cybercafe. De voorbereiding van de volgende dag gaat eigenlijk heel de avond door. Overleg in een voortstuivende riksja, discussies in een restaurant en nieuwe ideeen in de brandende hitte.  

Vreemd genoeg hebben we het vaak ’s avonds over ‘gisteren’, terwijl we ‘vanmorgen’ bedoelen. Alsof de dag uit twee dagen bestaat… 

Terug in ons Guesthouse maken we nog even een handen en voeten praatje met een paar huisgenoten, zwaaien we naar de meiden (in pyjama) uit de klas. Marscha verdwijnt met een fles cola in haar kamer en ik met mijn anderhalve liter water in de mijne. Beetje voorbereiden op de dag van morgen, muziekje luisteren tot mijn ogen er bij neervallen.

Jayendra, Gujendra, Havish en Abhishak zijn een paar voorbeelden van voornamen die niet zo makkelijk in je geheugen blijven hangen. Wij hebben daar een trucje op bedacht. Neem een laptop en een stoel, laat de student in de……. kijk zelf eigenlijk maar tussen de foto’s in het kolommetje hiernaast….

“Laat maar” betekent in het Gurijati “Schop me”. Het is maar dat je het weet.