Komende nacht slapen we in dezelfde kamer waar Richard Gere vorige week sliep. Iedere kamer heeft een naam, de onze heet ‘Horse’.

De dame achter de counter toont trots een gelige foto van haar met de superster.

Vandaag besef ik mij ineens allerlei dingen. Het moet wel zo zijn dat we de beste kamer van de stad hebben. Gere zou natuurlijk nooit met minder genoegen hebben genomen.

Wanneer ik op de wc zit, dan besef ik dat hij zesennegentig uur geleden ook met zijn blote billen op dezelfde bril gezeten heeft. Ik zie een tandpastaspetter op de spiegel. Zou het…?

Ik stop mijn was in de laundrybag waar Gere vorige week zijn ruitjeshemd in stopte, erger mij aan het lichtknopje die het niet goed doet. Wat zou een filmster hier van moeten vinden?

We hebben een bad in de hotelkamer. Herinner je nog de film Pretty Woman? Dat betekent dat ik vanavond in het bad kan zitten waar vier dagen geleden iemand in heeft gezeten die ooit met Julia Roberts in bad heeft gezeten.

Buiten in het stadje hoop ik de Daila Lama tegen te komen. Hij woont hier immers om de hoek. Stiekem kijk ik naar iedere monnik op straat. Nee, weer geen bril. Te jong, te oud, te krom.

In de etalage van een boekenwinkel zie ik een boek staan getiteld: “Jesus lived in India”.

Als dat waar is, dan heeft hij ongetwijfeld in ‘Horse’ geslapen. Ik word er een beetje zenuwachtig van.

Het plan is: een dorpje iets lager bezoeken. Daar staat een mooi hotel volgens de boeken. Het hotel bestaat uit verschillende gebouwen waar schilders en andere kunstenaars hun kunnen vertonen.

Bij aankomst blijkt onze kamer niet als verwacht. We kijken uit op een lijntje oude handdoeken en het is een beetje smoezelig. Nou ja, goed dan maar. We laten weten dat we waarschijnlijk een nacht blijven.

Nadat we een niet al te spectaculair Tibetaans mailtje nar binnen hebben gewerkt gaan we slapen. Maar om kwart over een begnit het feest.

BEEP BEEP BEEP

Het geluid komt van de hal, waar onze kamer aangrenst. Na een poosje trek ik mijn kleren aan en ga op onderzoek uit. Als ik de hal binnenstap stopt het geluid al snel. Moeilijk te traceren dus.

Dit herhaalt zich nog twee keer. Rond twee uur en half vier. Met mijn zaklamp vind ik in de hal het mobiele nummer van de manager. Die bel ik maar uit bed.

Zijn Engels is slecht. “Mosquitos in your room?”, vraagt hij na mijn overduidelijke lange uitleg. Er zit niets anders op om de nacht met open ogen door te brengen.

De volgende ochtend checken we uit. Ik probeer mijn beklag te doen, maar wordt genegeerd. Pas wanneer ik vraag wie zijn manager is luistert hij. We krijgen wel liefst tweeeneenhalve euro korting.

We betalen de volle pond en vertrekken terug naar Mcleod.