Donderdagavond, de laatste avond in Ahmedabad, eten we met Chandita, Swati, xxxx? en Lajpat (allen COMET) buiten de deur. Agashiye is de locatie, een mooi rooftop restaurant met rustgevende Indiase muziek, kaarslicht, bloemblaadjes op tafel, een zacht briesje en heerlijk eten. Chandita heeft een voor ons een kado meegenomen. Heel attent. Morgen zijn wij attent, dan overhandigen we onze boeken die we vanuit Nederland mee hebben gesjouwdnomen. Titel: Holland. Verrassend he?

Voor het eten bezoeken we het National Institute for Design. Swati heeft hier gestudeerd en geeft ons samen met een paar andere studenten een rondleiding. Heel gaaf wat die studenten allemaal maken. Strips, computergames, beeldhouwwerken, textiel, animaties, glaswerk en noem maar op.

Het toetje is een bezoek aan Magic Tuch. In een grote zaal waar makkelijk duizend man ingaan treedt een groep blinden op. Niet alleen de zangeressen zijn blind, maar ook de muzikanten. Vaak zeggen ze dat deze mensen een zesde zintuig hebben, maar ditmaal wordt er niet echt aangevoeld wat kwaliteit was. Het geluid verspreidt zich tezamen met te fellen lampen door de zaal. De liedjes – slecht uitgevoerde Bollywood songs – zijn krom en scheef. Gelukkig hebben Swati en Chandita ook door dat dit geen plezier voor de oren is, dus kunnen we naar ons guesthouse.

Vrijdag de laatste dag. Eens kijken of er dan nog meer studenten lyrisch worden wanneer hun website online gaat….