Vandaag kijk ik op van een team van twee personen. Eén ervan, blind, lijkt er maar een beetje afwezig bij te zitten. De ander is aan de slag op de computer. Wanneer ik vraag of ze wel samenwerken blijkt dat de zogenaamd afwezige exact weet wat er op het scherm staat. Blijkbaar wordt er goed gecommuniceerd. Communiceren gaat niet altijd goed. Ik spreek nu eenmaal geen vloeiend Gujarati, Hindi of eenhands-gebarentaal. Ook mijn Engels verbetert niet, we hebben niemand om ons heen waar we ons aan op kunnen trekken. Stukjes uitleg, instructies of zomaar een geintje gaan over verschillende schijven. Van taal naar taal, van taal naar gebaar, enzovoorts. 

Non-verbale communicatie blijkt erg belangrijk. Een duim omhoog, een blij of beteuterd gezicht, een hand, iemand naar zijn plek begeleiden of even een knikje doen het vaak goed.  Wanneer ik aan het einde van de dag de hand schud van een leraar, dan wordt deze vaak vastgehouden. De conversatie vervolgt hand in hand. Heel apart. Met een blinde voelt dit logischer (en dat gaat dan weer gepaard met een opmerking over de temperatuur van je huid). 

Aan het einde van de dag krijgen we tegenwoordig een applaus. Marsha heeft dat een keer geïntroduceerd en het wordt spontaan volgehouden door de studenten. Ik heb nu al weer zin in morgen!