Hieronder de reactie van COMET over de cursus!

Hello Jamuna, Fleur and Saskia!

Just thought I’d give you a brief account of the workshop at the Blind Persons’ Association in Ahmedabad where I attended the last two of the ten days. It was a great success to say the least, beyond the expectations of any of us!

The class consisted of 10 visually impaired students, 9 orthopaedically disabled, 1 hearing impaired. While they were familiar with the keyboard and word processing, most had never been on the Internet before.

The thrilling thing was that the same people uploaded their own websites on the net by the last day! You can see the websites at: http://www.webwala5.cfusion.nl/ They are still in process and not 100% complete, yet they are remarkable for a 10 day workshop.

The students took up subjects dear to them, like:

·         an imaginary “Disabled Women’s Association” help site for women with disabilities (Bharat and Hansa)

·         a site for those who have acquired disabilities, not congenital ones (Firoz and Padma)

·         a promotional site for an existing institute, Prerna Institute for Disabled Girls that could advocate their cause and raise funds (Kiran and Janki)

·         “Challenged People” (Rakesh and Reema) offers advice on all sort of services that the average disabled person may not know of—laws and government policies that apply to them, certain reservations and concessions made for disabled persons in medical and educational services, including a downloadable railway concession form for orthopaedically challenged travellers.

·         Jayendra, Ibrahim and Ramesh started producing “My Village” but they argued and split midway and Jayendra (the sole deaf student) worked on the same content to produce a second “My Village”, more to his taste. However they asked for joint authorship for both versions when uploading.

Do have a look. When you see the sites, remember, these are hand-coded directly by disabled students, 50 % of them blind, mostly with no prior knowledge of the Internet in a workshop of 10 days. Please ignore the English, it is not their first language. Marsha & Stephan were keen to give them the competence and confidence and to see their sites through to upload stage. Text and concept refinements can always be done later, after getting critical comments and with the added help of people outside the class.

Marsha & Stephan became the most popular figures on the campus and everyone was eager to be with them and to speak with them. Considering that everything was done through translation—they thought in Dutch, spoke in English, Lajpat or Swati of Comet translated this into Hindi and some students needed further translation into Gujarati (done by Swati or some other students) and the queries travelled back a similar way, this was quite a feat. They were able to cope because they were systematic and strictly so.

The lesson planning was superb, the students were at so many levels—some were at the basic level of programming, others had only used the computer as a typewriter. Yet they could engage them all and sustain their interest, creating separate tasks for the visually impaired and the others, so neatly, without anyone feeling excluded. What they had set out to do in a day, they would complete without compromising, but they would not entertain any straying. If the class had been given a certain amount of time to do the buttons on their site, and if they were now going to the next topic, but someone persisted with the art work, they would very firmly stop it and make them move on, whether their buttons were done or not.

Throughout the 10 days, Marsha & Stephan stayed focussed like this on the process of learning and applying and they could keep the students’ attention on the challenges set for them. Even their questions would be answered only if they pertained to the topic of the day. All other questions were set aside to be answered if there was time available later or personally, but not on class time. All this was done very good-humouredly, without hurting anyone’s feelings.

It must have been very tough for them and the students, but Marsha & Stephan were able to keep everyone’s spirits up. The students were always keen for more and each day the class had to be ended very deliberately and people were made to leave. I will share the feedback from the students later, once we type it up.

Physically, the Ahmedabad heat and the school food must have been very trying for Marsha & Stephan, but they kept their cool and ventured out to see the city in the evenings and even managed a trip to Udaipur over the weekend. The blind school authorities cooperated in every way, the principal himself being a trained programmer despite being visually impaired. When Marsha and Stephan were leaving, everyone in the hostel turned up to wish them goodbye, aware that they had had a unique experience, perhaps not to be repeated again.

They have left now for their travels around India, Marsha to the south and Stephan to the north. Thanks all of you for making this experiment possible! What can we do beyond this? Is it possible to take this further and how? I look forward to meeting Fleur and Saskia next week to talk about this and more.

Here attached is a report from the Gujarati newspaper Divya Bhaskar in their city section. Marsha is in the picture. The headline says “Web design course for students with multiple disabilities”. It lauds the workshop but makes a typical error—Holland has turned into Poland! Probably the editor thought that the reporter had made a mistake and changed the H to P!

Best wishes and see you soon!

Chandita

Onderweg en het hotel 

Na de opwinding van de Richard Gere kamer zijn we vertrokken naar Dalhousie. Helaas hebben we niet kunnen ontdekken of Ghandi hier eventueel geweest is. Jammer, maar ok.

We kiezen voor dit plaatsje omdat het op tweeduizend meter hoogte ligt, dus niet te warm. Het uitzicht moet prachtig zijn.

De reis naar Dalhousie is schitterend. Goudgele graanvelden, terassen, droogliggende rivieren, kleurrijke mensen, horden geitjes, schoolkinderen, marktjes, whitefaced monkeys, hobbels, gaten en prachtige bergen. Op de achtergrond de Himalaya.

Het is wat stuiteren in de minivan, maar dan heb je ook wat.

We hebben een prettig onderkomen met een groot balkon. Helemaal prive, volgens de huismeester. Jammer dat hij steeds zijn hoofd tussen de gordijnen steekt en ons allerlei overbodige vragen stelt.

In het stadje

 ”Nice view huh?”, zegt een donkere stem die bij lange na Barry White niet haalt. De man doet een poging tegen Joss aan te schurken. Dat lukt natuurlijk niet. We moeten een beetje ons best doen de Indiase dikkert van ons af te schudden.

Het stadje heeft een duidelijk overschot aan mannen. Ogen puilen uit, opwinding alom. Echt een heel gemakkelijk gevoel geeft het niet.

Het uitzicht is werkelijk schitterend. Bergen tot zesduizend meter zijn te zien vanaf ons plekje. Maar na een dag hebben we het wel een beetje gezien en verplaatsen we ons terug richting Dharamsala.

Weer naar hier

Dharamsala ligt negen kilometer onder McLeod, maar is een wereld van verschil. Zonder Tibetanen en met bijna geen toeristen is het veel puurder. Het is even zoeken naar een internetcafe.

Morgen vertrekken we naar McLeod, om daar nog wat te wandelen en te luieren. Die boeken hebben we niet voor niets meegebracht.

Daarna vliegen we naar Delhi. Het (voorlopige) plan is meteen door te reizen naar Agra. Daar schijnt een tof gebouwtje te staan dat het bezichtigen waard moet zijn. We zullen zien.

Komende nacht slapen we in dezelfde kamer waar Richard Gere vorige week sliep. Iedere kamer heeft een naam, de onze heet ‘Horse’.

De dame achter de counter toont trots een gelige foto van haar met de superster.

Vandaag besef ik mij ineens allerlei dingen. Het moet wel zo zijn dat we de beste kamer van de stad hebben. Gere zou natuurlijk nooit met minder genoegen hebben genomen.

Wanneer ik op de wc zit, dan besef ik dat hij zesennegentig uur geleden ook met zijn blote billen op dezelfde bril gezeten heeft. Ik zie een tandpastaspetter op de spiegel. Zou het…?

Ik stop mijn was in de laundrybag waar Gere vorige week zijn ruitjeshemd in stopte, erger mij aan het lichtknopje die het niet goed doet. Wat zou een filmster hier van moeten vinden?

We hebben een bad in de hotelkamer. Herinner je nog de film Pretty Woman? Dat betekent dat ik vanavond in het bad kan zitten waar vier dagen geleden iemand in heeft gezeten die ooit met Julia Roberts in bad heeft gezeten.

Buiten in het stadje hoop ik de Daila Lama tegen te komen. Hij woont hier immers om de hoek. Stiekem kijk ik naar iedere monnik op straat. Nee, weer geen bril. Te jong, te oud, te krom.

In de etalage van een boekenwinkel zie ik een boek staan getiteld: “Jesus lived in India”.

Als dat waar is, dan heeft hij ongetwijfeld in ‘Horse’ geslapen. Ik word er een beetje zenuwachtig van.

Het plan is: een dorpje iets lager bezoeken. Daar staat een mooi hotel volgens de boeken. Het hotel bestaat uit verschillende gebouwen waar schilders en andere kunstenaars hun kunnen vertonen.

Bij aankomst blijkt onze kamer niet als verwacht. We kijken uit op een lijntje oude handdoeken en het is een beetje smoezelig. Nou ja, goed dan maar. We laten weten dat we waarschijnlijk een nacht blijven.

Nadat we een niet al te spectaculair Tibetaans mailtje nar binnen hebben gewerkt gaan we slapen. Maar om kwart over een begnit het feest.

BEEP BEEP BEEP

Het geluid komt van de hal, waar onze kamer aangrenst. Na een poosje trek ik mijn kleren aan en ga op onderzoek uit. Als ik de hal binnenstap stopt het geluid al snel. Moeilijk te traceren dus.

Dit herhaalt zich nog twee keer. Rond twee uur en half vier. Met mijn zaklamp vind ik in de hal het mobiele nummer van de manager. Die bel ik maar uit bed.

Zijn Engels is slecht. “Mosquitos in your room?”, vraagt hij na mijn overduidelijke lange uitleg. Er zit niets anders op om de nacht met open ogen door te brengen.

De volgende ochtend checken we uit. Ik probeer mijn beklag te doen, maar wordt genegeerd. Pas wanneer ik vraag wie zijn manager is luistert hij. We krijgen wel liefst tweeeneenhalve euro korting.

We betalen de volle pond en vertrekken terug naar Mcleod.

Josselien is veilig aangekomen en ik heb haar van het vliegveld opgehaald. Na een dag Mumbai waren we het al een beetje zat. Meteen hebben we een vlucht naar Delhi geboekt voor de volgende dag.

Die dag ontbeten bij Chandita van COMET. Mijn koffer en laptop daar achtergelaten en vervolgens naar het vliegveld.

In Delhi zijn we direct gaan zoeken naar een bus naar Daramsala, een plek in het noorden waar het wat frisser is.

Onderweg nog een heerlijke kipburger gegeten. Joss hoefde niet.

De busreis duurde elf uur. Met vele bochten, remmen, optrekken en alle drie tegelijk. Gelukkig hadden we een zwarte plastic zak bij het mineraalwater gekregen Die kwam goed van pas.

Eerst viel ik flauw en een paar uur later heb ik de kipburger in de zwarte zak gedeponeerd. Ook mijn broek was het slachtoffer van de kipburger, die al kakelend zijn eigen weg ging.

Enfin, we zijn ‘goed’ aangekomen en ondertussen is Joss al aangesterkt van het continue waken over mij (de hele nacht!!!). Ik ben er ook weer bovenop. Vanmorgen een zak chips op, dus het zit wel weer goed.

We zitten nu in McLeod, een aangenaam en rustig plaatsje. Vriendelijke mensen, veel Tibetaanse monikken en het is een stuk koeler in vergelijking met de rest van India. De Daila Lama woont hier en gister was Richard Gere op bezoek (interessant he).

SLAMLOG.WORDPRESS.COM was vooral voor mijn collega’s. Deze log gaat lekker prive verder.